Wracam do Szkiców piórkiem. Gdy się ukazały, nie potrafiłem ich docenić, zdawały mi się po młodzieńczemu zbyt zadzierzyście otwierające drzwi otwarte i dziś dopiero widzę, jak wątki tej książki, wśród z dnia na dzień notowanych trafnych, plastycznych obserwacji, komentarzy do wypadków i przeczytanych książek, są nasycone myślami, które Andrzej potrafił całym swoim bujnym i szlachetnym życiem „testować”. W tych zapiskach sprzed 20 laty odnajduję te same moralne reakcje na otaczający go świat; już wtedy odrzuca go równie gwałtownie każdy oportunizm, hipokryzja, wzniosłe zakłamanie, tchórzliwe uciekanie od wszelkiej odpowiedzialności, składanie jej na innych, np. na państwo, wszelkie totalistyczne czy nawet demokratyczne „zbaranienie”, które w Szkicach okupacyjnych każe mu bronić, tłumaczyć każdy indywidualny anarchiczny wybryk; i wielbić prawie chuliganów i „cyników”, do których coraz to stara się paru dosadnymi opisami czy słowami upodobnić. ...„Nie chcę sobie pochlebiać — pisze w jednym z listów — ale obawiam się, że mnie tam, w Polsce, mają specjalnie dobrze zapisanego. Należę do tych nielicznych, o których jest Totschweigen”.

Józef Czapski, Kultura, Paryż, wrzesień 1961. Przedr. w: Andrzej Bobkowski, Coco de Oro. Instytut Literacki, Paryż 1970

„Nieobecność” Bobkowskiego w czasie sławnych pięciuset dni można wyjaśnić tym, że „krótkość czasu stała na zawadzie”. Myślę jednak — a nigdy tego nie dowiodę — że przyczyny były głębsze. Zapaleni egalitaryści z wizerunkiem Matki Boskiej w klapie nie mogą żywić szczególnej sympatii ani do skrajnego indywidualizmu, ani do trudnej wsobnej religijności...

Roman Zimand, Wojna i spokój. Szkice trzecie. Polonia, Londyn 1984

Andrzej Bobkowski urodził się 27 października 1913 w Wiener Neustadt. Syn Henryka, profesora Theresianische Akademie w Wiedniu (w wolnej Polsce dosłużył się stopnia generała), i Stanisławy z Malinowskich, siostry Wandy Osterwiny. Gimnazjum Św. Anny w Krakowie, WSH w Warszawie. W roku 1938 ożenił się z Barbarą Birtus, w marcu 1939 wraz z żoną wyjechał do Paryża. Wojnę Bobkowscy przebyli we Francji. W czerwcu 1948 wyemigrowali do Gwatemali. Tam Bobkowski, początkowo nie mając nawet najprymitywniejszych narzędzi, wykonywał modele samolotów, po latach otworzył Guatemala Hobby Shop. Założywszy Club Aeromodelista Guatemalteco, stał się niezwykle popularny wśród młodzieży. W grudniu 1951 roku przeszedł pierwszą operację (rak).

Zmarł 26 czerwca 1961. Barbara Bobkowska — 22 września 1982 roku. Oboje zostali pochowani w grobowcu rodzinnym doktora Julio Quevedo.